News
Nouvelles peintures
Galerie De Zwarte Panter 28 juin – 13 septembre 2026
(FR)
Je suis né le 24 avril 1969.
De cet événement, je n’ai naturellement gardé aucun souvenir.
Un an plus tôt, mes parents, mon frère et leurs amis étaient en vacances, heureux. Des photographies en témoignent. C’est dans ce cadre que j’ai grandi, que j’ai fait mes premières expériences et que j’ai découvert la vie telle qu’elle se présentait à moi.
Le monde n’existait alors qu’à travers mon expérience, mon ressenti. La Terre tournait autour du Soleil et les saisons défilaient sans que je m’en rende compte.
Un jour, j’ai pensé devenir peintre.
J’étais un enfant, en 1970, lorsque le peintre Philip Guston écrivait :
« La guerre, les événements américains, la violence dans le monde. Quelle sorte d’homme étais‑je donc, assis chez moi, lisant des magazines, m’indignant de ce qui se passait, puis retournant dans mon atelier pour accorder un rouge et un bleu ? »
À la lecture des magazines, je préfère celle des peintres, des écrivains, des romanciers. J’accorde, moi aussi, les couleurs. Enfin, j’essaie.
Ces deux dernières années, j’ai pensé, imaginé et parfois oublié le monde depuis mon atelier.
Nouvelles peintures est ma seizième exposition personnelle à la galerie De Zwarte Panter. J’y aborde des sujets tels que la beauté, l’académisme, le souvenir, l’absence, l’engagement, les voyages, l’immobilisme, la mémoire et l’oubli — sans doute pour ne pas oublier.
Il y est aussi question de contraintes et de liberté, à travers mes études exotiques, sur lesquelles je travaille depuis plus de dix ans.
Mais plus que de thèmes, c’est de peinture et de couleurs qu’il est question. D’abord en les séparant, afin de donner à chacune une identité précise. Puis en les superposant, couche après couche, tentant ainsi de générer une illusion, une émotion. Me perdre dans les trames, aborder la toile comme un espace de jeu et une surface abstraite.
Il y a presque vingt ans, je donnais naissance à mon alter ego : le déserteur. À travers lui, je posais la question de l’engagement de l’artiste. Qu’est‑ce qu’un artiste engagé ?
Ce choix et ce questionnement sont nés dans le monde d’avant mais la question demeure essentielle : qui s’engage ou suscite l’indignation ? Celui qui danse en entendant tomber les bombes ? Ou ceux qui les lâchent ?
Je dédie ces Nouvelles peintures à celles et ceux qui, partout dans le monde, se battent pour leur liberté.
(NL)
Ik ben geboren op 24 april 1969.
Aan die gebeurtenis heb ik geen enkele herinnering bewaard.
Een jaar eerder waren mijn ouders, mijn broer en hun vrienden op vakantie, gelukkig. Foto’s getuigen daarvan. In die context ben ik opgegroeid, deed ik mijn eerste ervaringen op en ontdekte ik het leven zoals het zich aan mij voordeed.
De wereld bestond toen enkel via mijn eigen ervaring, mijn gevoelswereld. De aarde draaide rond de zon en de seizoenen trokken voorbij zonder dat ik het besefte.
Op een dag dacht ik: ik wil schilder worden.
Ik was nog een kind, in 1970, toen de schilder Philip Guston schreef:
‘De oorlog, de Amerikaanse gebeurtenissen, het geweld in de wereld. Wat voor man was ik eigenlijk, zittend thuis, lezend in tijdschriften, mij verontwaardigend over wat er gebeurde, om daarna terug te keren naar mijn atelier om een rood en een blauw op elkaar af te stemmen?’
Boven het lezen van tijdschriften verkies ik dat van schilders, schrijvers en romanciers. Ook ik stem kleuren op elkaar af. Althans, ik probeer het.
De voorbije twee jaar heb ik vanuit mijn atelier over de wereld nagedacht, haar verbeeld en soms ook vergeten.
Nouvelles peintures is mijn zestiende solotentoonstelling in galerie De Zwarte Panter. Ik bevraag er thema’s als schoonheid, academisme, herinnering, afwezigheid, engagement, reizen, immobiliteit, geheugen en vergetelheid — mogelijk om niet te vergeten.
Daarnaast gaat het ook over beperkingen en vrijheid, aan de hand van mijn études exotiques waaraan ik al meer dan tien jaar werk.
Maar meer dan over thema’s gaat het over schilderkunst en kleur. Eerst door ze van elkaar te scheiden, om elke kleur een eigen identiteit te geven. Daarna door ze laag na laag over elkaar heen te leggen, in een poging een illusie, een emotie op te roepen. Me verliezen in patronen, het doek benaderen als een speelruimte en als een abstract oppervlak.
Bijna twintig jaar geleden gaf ik vorm aan mijn alter ego: le deserteur. Via hem stelde ik de vraag naar het engagement van de kunstenaar. Wat is een geëngageerde kunstenaar?
Deze keuze en deze vraagstelling zijn ontstaan in een vroegere wereld, maar de vraag blijft essentieel: wie engageert zich en wie wekt verontwaardiging op? Degene die danst terwijl de bommen vallen? Of degene die ze laat vallen?
Ik draag deze Nouvelles peintures op aan allen die, waar ook ter wereld, strijden voor hun vrijheid.
***
Ah… l’amour!
Ah… l’amour
Exposition collective pensée et conçue par Dorothée Van Biesen
17 janvier – 1 mars 2026
L’Orangerie
2c Rue Piconrue
6600 Bastogne
***
Er was eens
Vier etsen uit de reeks “Sprookjes” (1994) worden getoond in de tentoonstelling “Er was eens” gecureerd door Tom Liekens en Glenn Geerinck.
5 april – 1 juni 2025
Cultuurcentrum de Werft
Werft 32
2440 Geel
***
Grafixx Extd.
Lezing met o.a. Benjamin Demeyere & Frank Wagemans
24 maart 2025
De studio
Maarschalk Gérardstraat 4
2000 Antwerpen
***
The pencil show
Curated by Roeland Tweelinckx (all my friends are scientists).
23 maart – 20 april 2025
CC Zwaneberg
Cultuurplein 1
2220 Heist-op-den-Berg
***
Vergeet mij niet, verhalen van vroeger en nu
Tentoonstelling samengesteld door Noor Van Coillie en Benjamin Demeyere
Met werk van Nick Andrews, Fred Bervoets, Maurice Brunswick, Geoffrey De Beer, Joëlle Dewinter, Laurent Impeduglia, Stefhany y Lozano, Nadia Naveau, Marleen Niele, Tom Poelmans, Klaas Rommelaere, Lieven Seghers, Kristof Santy, Thomas Jean Henri/ Cabane, Robin Wen en Tom Woestenborghs.
23 maart – 22 juni 2025
Stedelijk museum Hoogstraten
Begijnhof 6
2320 Hoogstraten
***
Mac Val
Ma peinture “Le déserteur” 2008 intègre la collection du Mac Val
Musée d’art contemporain du Val-de-Marne et est exposée lors de l’exposition “Le genre idéal”.
A partir du 21 mars 2025
Mac Val
Place de la Libération
94400 Vitry-sur-Seine
France
***
(H)auteurs d’enfance
Maison de la Culture de Tournai
Exposition collective avec Wim Delvoye, Benjamin Demeyere, Norbert Ghisoland, Francis Goidts, Benjamin Monti & Catherine Visé
9 novembre – 28 decembre 2024
Maison de la culture de Tournai
Avenue des frères Rimbaut 2
7500 Tournai
***
Riflessioni sulla natura
Galerie De Zwarte Panter 29 juin – 8 septebre 2024
(FR)
Fivizzano, Italie, juillet 2022.
Une affiche annonce l’exposition « Riflessioni sulla natura » d’une artiste dont j’ai oublié le nom.
J’arrive quelques jours trop tard pour la visiter.
Je viens d’arriver en Toscane et je suis immédiatement subjugué par la lumière et les couleurs des paysages
qui m’entourent.
Je tiens le thème de ma prochaine exposition!
Je traduis spontanément « Riflessioni » par « Réflexion » en français. Un mot qui, comme souvent, possède un double sens.
- Action de réfléchir, d’arrêter sa pensée sur quelque chose pour l’examiner en détail.
- Changement de direction des ondes lumineuses.
J’aime l’ambiguïté du double sens qui ouvre la porte à l’interprétation, à l’imagination, le contraire de la connaissance en quelque sorte.
J’aime, par exemple, lire les paroles des peintres, j’aime quand ils essayent d’expliquer leur art.
J’en suis moi même incapable.
Mais j’aime surtout le silence de la peinture, celle qui ne peut, ni ne doit être traduite en paroles.
Je suis arrivé à Anvers en 1988 sans rien connaître, ni la langue, ni l’histoire, ni la géographie.
Je m’attendais à trouver une ville au bord de la mer.
On m’a dit que c’était là qu’il fallait être pour apprendre la peinture. J’y ai cru.
On m’a dit que c’était là qu’il était encore permis de peindre.
Je voulais peindre.
Je n’ai jamais trop réfléchi à l’origine de cette vocation.
En 2010, pour mon exposition « À l’origine», je parlais de mon enfance et de mon envie de devenir fleuriste.
Sans doute plus pour les offrir à ma mère que par amour des fleurs.
Puis je me suis imaginé peintre.
Sans doute toujours pour plaire à ma mère.
En 1982, c’est elle qui m’a emmené à Bruxelles pour ma première véritable exposition, « René Magritte et le surréalisme en Belgique ».
Je repense maintenant au tableau « La vengeance » (1939) qui représente un chevalet, à l’intérieur d’une pièce, sur lequel est posée une peinture représentant un paysage d’où quelques nuages s’échappent.
Parfait exemple du rapport artificiel entre la peinture et la nature.
Enfant, j’ai toujours joué dehors.
Mais je n’ai jamais réellement pris conscience d’être dans la nature.
Je n’avais pas la distance nécessaire pour cela.
J’y étais, c’était très simple.
J’en faisais partie.
Quel est le lien entre la lumière et la couleur ?
Quel est le rapport entre l’homme et la nature?
Parfois, comprendre n’explique pas tout.
Vivre et peindre suffisent.
(NL)
Fivizzano, Italië, juli 2022.
Een affichendigt de tentoonstelling “Riflessioni sulla natura” aan. De naam van de kunstenaar ben ik vergeten. Ik ben enkele dagen te laat om deze te bezoeken.
Ik ben net in Toscane en meteen gefascineerd door het licht en de kleuren van de landschappen om mij heen.
Ik heb het thema van mijn volgende tentoonstelling!
“Riflessioni” vertaal ik spontaan als “Réflexion” in het Frans.
Reflectie… een woord dat, zoals zo vaak, een dubbele betekenis heeft:
- Actie van reflecteren, van het stilstaan bij iets om het in detail te onderzoeken.
- Verandering in de richting van lichtgolven.
Ik hou van het dubbelzinnige in de dubbele betekenis die de deur opent naar interpretatie, naar verbeelding, wat in zekere zin het tegenovergestelde is van kennis.
Ik lees bijvoorbeeld graag de woorden van schilders, ik hou ervan als ze hun kunst proberen uit te leggen. Ik ben er zelf niet toe in staat.
Maar bovenal houd ik van de stilte van de schilderkunst, van dat wat niet in woorden kan en moet/hoeft te worden vertaald.
In 1988 arriveerde ik in Antwerpen zonder iets te weten, ik kende de taal, noch de geschiedenis, noch de geografie.
Ik verwachtte een stad aan zee te vinden.
Mij werd verteld dat dit de plek was om te leren schilderen. Ik geloofde het.
Mij werd verteld dat hier nog geschilderd mocht worden.
Ik wilde schilderen.
Ik heb nooit veel nagedacht over de oorsprong van deze roeping.
Met mijn tentoonstelling ‘À l’origine’ in 2010 vertelde ik over mijn jeugd en mijn wens om bloemist te worden. Waarschijnlijk meer om ze aan mijn moeder te geven dan uit liefde voor bloemen.
Later stelde ik mij voor dat ik schilder zou worden.
Wellicht opnieuw om mijn moeder te plezieren.
Zij was het die me in 1982 meenam naar Brussel voor mijn eerste echte tentoonstelling, “René Magritte en het surrealisme in België”.
Ik denk nu terug aan het schilderij “Vengeance” (1939) met een ezel in een kamer en daarop een schilderij met een landschap waaruit een paar wolken ontsnappen.
Bovenkant formulier
Onderkant formulierEen perfect voorbeeld van de kunstmatige relatie tussen schilderkunst en de natuur.
Als kind speelde ik altijd buiten.
Maar ik was me nooit echt bewust van het feit dat ik in de natuur was.
Daartoe had ik niet de nodige afstand.
Ik was er, ik stond er middenin, het was gewoon zo.
Ik maakte er deel van uit.
Wat is het verband tussen licht en kleur?
Wat is de relatie tussen mens en natuur?
Soms verklaart kennis niet alles.
Leven en schilderen volstaat.
***
Art Antwerp 2023
14 – 17 december 2023
Antwerp Art – Antwerp Expo
Galerie De Zwarte Panter
***
D’autres vies que la mienne
Benjamin Demeyere – ‘D’autres vies que la mienne’
2 juli – 11 september 2022
Galerie De Zwarte Panter
Hoogstraat 70-74, Antwerpen
***
Édition limitée
Gelimiteerde editie
Étude exotique # 437
Impression numérique sur papier Hahnemühle Matt Fine Art Paper 310 gr. A4
Digitale print op Hahnemühle Matt Fine Art Paper 310 gr. A4
Édition de 10 – Sold out
Editie van 10 – Sold out
***
ACCROCHAGE
Benjamin Demeyere – ‘Études exotiques’
zomer 2021
Hanne Schoofs
Wijngaardstraat 19, Antwerpen
***
LE VOYAGEUR SUR LA TERRE
Benjamin Demeyere – ‘Le voyageur sur la terre’
4 juli – 13 september 2020
Galerie De Zwarte Panter
Hoogstraat 70-74, Antwerpen
***
ILLUSIONS À LIÈGE
***
Édition limitée
Gelimiteerde editie
Étude exotique # 329
Impression numérique sur papier Hahnemühle Matt Fine Art Paper 310 gr. A4
Digitale print op Hahnemühle Matt Fine Art Paper 310 gr. A4
6 exemplaires numérotés et signés
6 exemplaren genummerd en gesigneerd
Édition de 10 – Sold out
Editie van 10 – Sold out
***
UNE ÎLE
Benjamin Demeyere – ‘Une île’
1 juli – 2 september 2018
Vernissage zaterdag 30 juni 16u00 – 21u00
Galerie De Zwarte Panter
Hoogstraat 70-74, Antwerpen
***
ILLUSIONS
Het boek Illusions van Benjamin Demeyere, met tekst van Eléa De Winter en vorgegeven door Rémy Poncet (Brest Brest Brest) verschijnt naar aanleiding van de tentoonstelling Une île, die loopt van 30 juni tot 2 september 2018 in galerie De Zwarte Panter, Antwerpen.
Het wordt uitgegeven door Hannibal in samenwerking mat de vrienden van de Zwarte Panter.
“Het is een continue strijd om de perfecte tentoonstelling en het perfecte schilderij te maken. Maar over de thema’s die aan de oorsprong liggen van mijn exposities twijfel ik nooit. Zodra ik voor iets kies, wordt het voor mij een spel.”
— Benjamin Demeyere
Voor de Belgische kunstenaar Benjamin Demeyere (1969) kan alles een aanleiding zijn om te schilderen. De verhalen en details waardoor hij geïnspireerd wordt, vindt hij in uiteenlopende bronnen als de popcultuur, mythen en stripverhalen. Zij vormen slechts het vertrekpunt voor zijn gelaagde boodschappen, die hij doorspekt met subtiele humor, een vleugje surrealisme en de nodige absurditeit. Dit boek bundelt tien jaar van zijn werk en bevat een visueel overzicht van vijf tentoonstellingen in zijn Antwerpse thuisgalerie De Zwarte Panter.
« C’est une lutte incessante pour réussir l’exposition parfaite et le tableau parfait. Mais je ne doute jamais des thèmes qui sont à l’origine de mes expositions. Dès que j’ai fait mon choix, cela devient un jeu. »
— Benjamin Demeyere
Des occasions de peindre, l’artiste belge Benjamin Demeyere (1969) en trouve partout. Les récits et les détails dont il s’inspire proviennent de sources aussi hétéroclites que la culture pop, les mythes ou la bande dessinée. Mais ils ne constituent qu’un point de départ pour ses messages à plusieurs niveaux, truffés d’humour subtil, d’un soupçon de surréalisme et d’une pointe d’absurde. Ce livre, qui couvre dix années de son art, propose un aperçu visuel de cinq expositions dans sa galerie fétiche, De Zwarte Panter à Anvers.
***
EXOTICA
Veroniek Van Samang & Benjamin Demeyere
Stedelijk museum Hoogstraten (B)
11 januari > 26 maart 2017
More info soon
***
GRAFIXX
25, 26 & 27 november 2016
http://grafixx.be/cat/performances/
***
PARADISE
Summer exhibition @ gallery De Zwarte Panter – Antwerp (B).
From 3 july till 11 september 2016
Paradise
Naar tweejaarlijkse gewoonte exposeert Benjamin Demeyere gedurende de zomermaanden in Galerie De Zwarte Panter. De schilder zoekt graag houvast binnen een thema, dat evenwel aan slechts één voorwaarde hoeft te voldoen: genoeg ruimte laten. ‘Alles kan een aanleiding zijn om te schilderen.’
Benjamin Demeyere componeerde voor deze editie een paradijs. Niet meer het paradijs van de bijbel zoals in de eerdere zomertentoonstelling ‘Eden’ (1998), waarin de bijbelse context nadrukkelijk een plaats had, maar een paradijs in de zin van een utopie van geluk en hoe daar middels individuele wensen invulling aan wordt gegeven.
‘’Paradijs’ is positief. Ik ben blij dat ik daar nu mee kan uitpakken, we hebben wel een beetje positiviteit nodig’, verklaart Benjamin zijn intuïtieve keuze. ‘Mijn werk is evenwel nooit eenzijdig. ‘Utopie’ bijvoorbeeld, verwant aan de betekenis van paradijs, draagt in zich dat het om iets onbestaands gaat. Met mijn beelden wil ik de gelaagdheid van het leven oproepen.’
Benjamin Demeyere – ‘Paradise’
3 juli – 11 september 2016
Vernissage zaterdag 2 juli 16u00 – 22u00
19u00 concert : CHEVALREX (FR)
Galerie De Zwarte Panter
Hoogstraat 70-74, Antwerpen
*****
14 april 2016
“Its not what you look at,
it’s what you see.”
– Henri David Thoreau
Ik sta voor een hoge poort met een paar vuilcontainers ervoor. In mijn herinnering is de poort blauw. Mijn moderne communicatiemiddelen werken niet naar behoren, waardoor ik niet zeker weet of het de juiste deur is. Ik weet alleen dat ik niet bij de smid word verwacht wiens reclame de ruimte op ooghoogte domineert.
Weifelend noem ik mijn naam als na een tweede keer aanbellen een slaperige stem monotoon uit de intercom knettert. Het lijkt alsof hij mij niet verwacht. Is deze kunstenaar van de vergeetachtige soort?
Altijd verrast het me hoeveel ruimte er achter de grauwe gevels van grauwe, boomloze Borgerhoutse straten schuilgaat. Een tegelpad, het lijkt wel getekend zo recht, leidt naar achter. Traag bewegende oranje schimmen doorbreken net niet de oppervlaktespanning van een vijver.
Een deur gaat open. De schilder groet me. Dun penseel in de hand, groene overall over groen met wit gestreepte trui, geel plakband om de singels niet van de schouders te doen glijden. Vele trappen, later op de weg naar beneden lijkt het alsof er verdiepingen zijn bijgekomen, leiden naar de in bleek licht badende zolder.
Alles aan de wanden, op de ezel, in de rekken, op de schappen en op tafel, heeft een gezicht: twee keramieken schoothondjes, een masker van een primitieve Mickey Mouse zo groot als twee armen wijd, een ananas. Op tafel, tussen stapels boeken, een dienblad met polychrome vogelsculptuurtjes opeengepakt als duiven op de Dam en ook twee tartelettes met appel op Weense wijze, bedoeld om de lunchhonger te stillen. Mijn komst was wel degelijk voorzien.
Ze zeggen dat kunstenaars kunst maken omdat ze geen woorden hebben, maar ze kunnen wel zeggen wat ze niet willen. Daardoor ontstaat er een restruimte waarin het voorstellingsvermogen tot wasdom kan komen. Als een muzikant die naast de beat speelt.
Snel als bamboe schieten schilderijen uit hun zinderende halfslaap. Rijen stippen, dansende arceringen, zich net niet repeterende bladpatronen omgolven me als jazz, afbeeldingen geven zich kort maar krachtig prijs als een spoor zonnevlekken op een grauwe zee.
Als ik terug buiten sta wijst hij met rode wangen naar mijn decoratief doorstikte jas, ‘Mooi patroon. Die sjaal ook trouwens.’ Ik zeg hem dat hij wel een foto mag maken. Als antwoord brengt hij zijn vinger naar zijn slaap, ‘ik heb al een plaatje’.
5 mei 2016
“Schilderen is stilte, woorden zijn lawaai”
– Bram van Velde
1.
Ik ben alleen met de schilderijen. Een naakte dame knipoogt vanaf een rond tafelblad – is ze gevangen geraakt in rigide wiskundige vormen of dienen ze haar tot beschutting? Ik begroet de dingen met de gezichten, fotografeer het dode vogeltje in zijn neon-gele sarcofaagje. Een tweede naakte dame lacht me bemoedigend toe vanachter haar gymnastisch geplooide linkerarm.
Het is allesbehalve stil in de afzondering. Niet het ruisende verkeer op de ring, een geluid dat me als kind in slaap deed vallen als ik bij mijn grootouders logeerde, vult mijn hoofd, ook niet de spelende kinderen, niet het geknor van mijn maag veroorzaakt door de binnen kringelende geur van roosterend vlees. Zelfs de onregelmatige kreten van fauna in de binnentuin vormen slechts een sluier op de achtergrond, als de grondlaag van een canvas.
Ik zak op mijn knieën op het vuil tapijt van het soort dat in dubieuze meubelzaken te koop is. Hier vormt het de agora voor een rumoerige menigte doeken met pulserende, piepende en trommelende kleuren. Ze ritselen, kwetteren, slaken schrille kreten en zuchten van onbehagen en kreunen uit half geopende anonieme monden.
2.
Ik schommel mijn bovenlichaam heen en weer, inzoomen uitzoomen, om het beeld te ontdekken, probeer tussen de bolletjes en de regels door Betekenis te ontwaren. Zij flirt met me, laat er geen misverstand over bestaan dat zij enkel volgens haar eigen voorwaarden opereert. Ik oefen overgave. Deze agora is een uitstekende plek om te mediteren. Ik zou de eindeloze middag lang op mijn rug op het tapijt kunnen doorbrengen zoals liggen in het gras, kijkend naar de wolkendieren.
Paradijs, zegt een woordenboek, is een plaats of toestand van perfecte vrijheid, vrede, onschuld en overvloed. Het paradijs bestaat niet zonder haar tegendeel, zeg ik. Misschien, denk ik, is de melkglazen cocon die het atelier is een definitie van paradijs. De kunstenaar omringd door een zelfgeschapen omgeving bevolkt door bewoners die door hem leven werden ingeblazen.
Moet je kijken om een schilderij te kunnen ervaren? Het gesprek met de kunstenaar een paar uur eerder klinkt na als een klankschaal. Ik ben bang dat ik teveel weet. Schrijven over schilderen is als schrijven in een andere taal. Hoe raak je de essentie zonder te zeggen waar het over gaat?
– Lise Lotte ten Voorde
